२९ जानेवारी २००९ नालासोपाऱ्याच्या सामाजिक-राजकीय इतिहासात काळ्या अक्षरांनी कोरली गेलेली तारीख. या दिवशी शहीद प्रवीण धुळे या तरुण भीमसैनिकाने अन्यायाविरोधातील लढ्यात आपले प्राण अर्पण केले. तो केवळ एक व्यक्ती नव्हता; तो अन्यायाच्या काळात उभा राहिलेला विद्रोही ज्वालामुखी होता.
प्रवीण धुळे यांचे आयुष्य म्हणजे प्रश्न विचारण्याची हिंमत, अन्यायाला नकार देण्याचा ठामपणा आणि शोषित-वंचितांच्या बाजूने उभे राहण्याची निर्भयता. जातीय अन्याय, सामाजिक दुजाभाव, पोलिसी दडपशाही आणि सत्तेची मग्रुरी—या सगळ्यांविरुद्ध तो आवाज बनला. भीमसैनिक म्हणून बाबासाहेब आंबेडकरांच्या विचारांची मशाल हाती घेऊन, “न्याय हा मागून मिळत नाही, तो मिळवावा लागतो” ही शिकवण तो जगत होता.
त्याचा संघर्ष कुणाविरुद्ध नव्हता; तो अन्यायाविरुद्ध होता. त्यामुळेच तो अनेकांच्या डोळ्यात खुपत होता. सत्याची किंमत त्याने आपल्या प्राणांनी चुकवली. शहिदीचा अर्थ केवळ मृत्यू नाही; तो जागृतीचा वारसा असतो. प्रवीण धुळे यांची शहिदी नालासोपाऱ्याच्या तरुणाईला प्रश्न विचारायला शिकवते, अन्यायाशी तडजोड न करता संघर्षाची वाट धरायला प्रेरणा देते.
आज स्मृतिदिनाच्या निमित्ताने आपण फक्त पुष्पहार वाहून थांबू नये. स्मरण म्हणजे कृती. प्रवीण धुळे यांचे स्वप्न—समता, बंधुता आणि न्याय—हे आपल्या रोजच्या आचरणात उतरवणे, हाच खरा अभिवादनाचा मार्ग आहे. समाजात घडणाऱ्या प्रत्येक अन्यायाविरोधात आवाज उठवणे, शिक्षण-संघटन-संघर्ष या त्रिसूत्रीवर चालणे, आणि भीमसैनिक म्हणून माणूसपण जपणे—हेच त्यांना खरी आदरांजली ठरेल.
